Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
geständig adj. und adv.
geständig , adj. und adv. , mhd. gestendic, mnl. ghestandigh, constans, firmus Kilian, nrhein. und mnd. gestant, ostfries. gestand, gestandig, gestendig und nd. ständig, ein-, zugestehend ten Doornkaat Koolmann 1, 619 b . brem. wb. 4, 993. vgl. das adj. gestand. 1 1) beständig, unveränderlich an güte und wert, vgl. DWB gestehen II, 6. 7: mhd. wan wir nu gestendich pfenning haben. Münchn. stadtr. 7, 84 Auer; die pfenning sülen stæt beleiben und gestendich sein biʒ an unser pêder tôt. mon. Wittelsbac. nr. 226 ( von 1307); an treue: wann wir die stat Überling so genaigig, so undertenig und ouch s…