Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
genialis
genialis , -e. 1 sensu originario: a coniugalis, nuptialis – ehelich, Ehe-, Hochzeits- : Conc. Rem. 28 (MGScript. III p. 675,14; a. 991) quid acturi erimus (sc. episcopi), si armati duces -is genialis lecti nocturna furta deprehenderint? Dudo hist. 3,42 p. 185, 34 (ed. Lair) connexuit se dux -i geniali iure conservandae successionis cuidam nobilissimae virgini. al . Amarc. serm. 3,715 quis ... acria curaret doctorum attendere verba, si vellent penitus -ia genialia culta vetare? Odo Magdeb. Ern. 1,350 faustos Hymeneus concinit annos felicemque dicat -i geniali numine lectum. b laetus, iucundus …