Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
furd(i)ren sw. v.
sw. v., mhd. vürdern, nhd. fördern; mnd. vorderen, mnl. vorderen; ae. fyrþran. — Graff III, 637.
furd-r-: part. prt. -it Gl 2,146,24 (Frankfurt 64, 9. Jh.). 380,41 (-dr- aus Korrektur, Steinm.); gi-: part. prt. -it 4,325,16 (giu-); nom. sg. m. -eter 2,448,26 (Hs. -fvdr&-). Verstümmelt: giuurder..: part. prt. nom. sg. m. Beitr. (Halle) 85, 230,35 (Vat. lat. 3860, 11. Jh.). 1) jmdn. (in seinen inneren Werten) fördern, voranbringen, erhöhen, reicher machen: uuirdit furdrit [cuius praeceptis] augetur [qui famulatur, fitque minor quisquis negliget imperium, Prosp., Epigr. 39,3] Gl 2,380,41. gifvrdreter [his] ampliatus [si fruar successibus, genus patris matrisque flocci fecero, Prud., P. Rom. (X) 139] 448,26 (2 Hss., davon 1 Hs. ford(a)rôn). Beitr. (Halle) 85,230,35. 2) jmdn. befördern, ernennen zu, einsetzen als: furdrit [(presbyter)] provehatur (Hs. proueatur) [Conc. Neocaes. LIII p. 222] Gl 2,146,24. giuurdrit [ad ordinem cleri] promoti sunt [, Conc. Nic. X p. 117] 4,325,16.
Abl. gifurd(i)ren; vgl. ?furd(i)rôn.