Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
flocko sw. m.
sw. m., mhd. vlocke m., nhd. flocke f.; mnd. mnl. (f.) vlocke. — Graff III, 763.
flochcho: nom. sg. Gl 1,554,7 (Wien 1761, 10. Jh.); floccho: dass. 546,35 (M). 554,7 (Sg 1395, 9. Jh.). 555,15. 556,23 (M); flocho: dass. 546,34 (M, 5 Hss.). 556,24 (M, 4 Hss.); flocc-: dass. -o 25 (M); nom. pl. -on 554,8 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.).
Flockiges, Wolliges: einer Pflanze (Frucht, Blüte): floccho [quoniam spes impii tamquam] lanugo [est, quae a vento tollitur: et tamquam spuma gracilis, quae a procella dispergitur: et tamquam fumus, qui a vento diffusus est, Sap. 5,15] Gl 1,554,7. 555,15. floccho ł vuetarlech (‘zuckender Blitz, Wetterleuchten’) lanugo [ebda.] 556,23 (M, 2 Hss., 4 weitere nur flocko, clm 22 201 als Vok.-Übers. scuzbart ‘hervorschießender, -sprießender Bartwuchs’). Hierher wohl auch: flocho [florebit amygdalus (sinnbildlich für weißes Haar gebraucht) ..., et dissipatur] capparis [Eccles. 12,5] Gl 1,546,34. Es ist sicherlich nicht der Kapernstrauch, Capparis spinosa L., selbst gemeint, sondern für capparis in dieser ganz auf die Vergänglichkeit zielenden Bibelstelle vom Übers. ein anderes Sinnbild für Flüchtigkeit und Vergänglichkeit eingesetzt worden.
Komp. thistilesflocko (?), lînflocko.