Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firmieten sw. v.
sw. v., mhd. nhd. vermieten; mnd. vormêden, mnl. vermieden. — Graff II,706.
far-miet-: 3. pl. -ant Gl 4,226,2 (Sg 397, 9. Jh.; -i&-. Sg 899, Hs. 9. u. 10. Jh.); 3. pl. prt. -on 1,394,17 (Sg 294,9. u. 10. Jh. Köln CCXI, 9. Jh.). 4,265,7 (2 Hss., darunter Wolf. Wiss. 66, 9. Jh.). 5,3,5 (Zürich C 129, Hs. 9. Jh.?); uir-: dass. -ton 1,393,12; fer-: dass. -on 394,17; fir-meotton: dass. 8 (zu -eo- für ie vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 22).
Verschrieben: far-nueton: 3. pl. prt. Gl 4,265,8; sar-m9eton: dass. 22.
sich verdingen: uirmietton [repleti prius, pro panibus] se locaverunt (.i. se mercede conduxerunt) [1. Reg. 2,5] Gl 1,393,12. 394,8. 17. 4,265,7. 5,3,5; — hierher vielleicht auch, Glossenwort: farmietant locant Gl 4,226,2 (nach mietant conducunt).