Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firkusten sw. v.
sw. v. — Graff IV,518.
fir-chust-: part. prt. acc. sg. f. -a Npgl 68,3 (zur Synkope im Part. Praet. vgl. Braune, Ahd. Gr.14 § 365); fer-: 3. sg. -it Gl 2,66,5 (lat. perf.); -et Nb 249,28 [197,29] (Graff a. a. O. erwägt farquistjan); 3. sg. conj. -e 297,10 [227,13] (uer-; Graff a. a. O. erwägt farquistjan); auf Grund der Schreibung chu- sowohl für ku- als auch für qu- ist die Zuordnung zu -kusten u. -quisten nicht immer sicher.
jmdn., etw. verschlechtern, verderben: ferchustit [si igitur sese ipsi aestimare velint, possuntne sibi supplicii expertes videri quos omnium malorum extrema nequitia non affecit modo, verum etiam vehementer] infecit [? Boeth., Cons. 4,3 p. 97,41] Gl 2,66,5. die arguuilligi alles ubeles meista . nieht ein nechelet . nube ioh ferchustet inficit . i. corrumpit [zu ebda.] Nb 249,28 [197,29]. uiciatam naturam (firchusta anaburt) nescuof ih nieht Npgl 68,3; ferner: Nb 297,10 [227,13] (corrumpere).
Abl. firkustida.