Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
firfirren sw. v.
fir- firren sw. v. , mhd. vervirren; mnd. vorverren, mnl. ververren. — Graff III, 662. fir-firr-: 2. sg. prs. conj. -est Npgl 118 F,43; vir- uirr-: part. prt. -it Gl 1,593,12 ( M, 3 Hss., davon 2 uirvirrit). 1) etw. von einer Stelle wegnehmen, entfernen, mit Akk. d. Sache u. Präp. fona + Dat. d. Sache: vnde uuort uuarheite neirferrest (nefirfirrest) du furnomes fone minemo munde et ne auferas hoc est ne auferri sinas de ore meo verbum veritatis usquequaque Npgl 118 F,43. 2) als Part. Praet. für lat. abalienatus: abtrünnig : givremidit vurtun. ł viruirrit vurtun [ derelinquerunt dominum, blasph…