Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fiorzehan num. card.
num. card., mhd. vierzehen, nhd. vierzehn; as. fiertein (s. u.), mnd. vêrteyn, mnl. viertien; afries. fiuwertine; ae. feowertene, -tyne; an. fjórtán; got. fidwortaíhun. — Graff V, 628.
Unflektiert: fior-zehen: T 5,6 (3); uior-zehan: Gl 2,289,23 (M, 2 Hss.). — [fier-tein (alle Freckh.): Wa 25,25 (Hs. K). 34,7. 35,11. 36,19 (-tein korr. aus -tich). 38,38 (2). 39,32. 41,25 (alle Hs. M); vier-: 25,8 (Hs. M).]
Flektiert: uier-zehenen: dat. pl. Npw 111, Prooem.
vierzehn: [viertein muddi gerston Wa 25,8 (= 25), ähnl. 34,7. 35,11. 36,19. 38,38 (2). 39,32. 41,25.] allo thio giburti fon Abrahame unzan Dauiden uuarun fiorzehen giburti omnes generationes ab Abraham usque ad David generationes XIIII T 5,6, ähnl. ebda. (2; XIIII). fone diu ist diser salmo alleluia dero heiligun becherda die Dauid in sinen ziten sanc ê uierzehenen chunneskeften Npw 111, Prooem. (Np quatuordecim); — fiorzehan stunta als Zahladverb (vgl. Braune, Ahd. Gr.12 § 281 Anm. 1): uiorzehan stunta [quia ergo per carnis desideria, decalogi mandata contemsimus, dignum est ut eamdem carnem] quaterdecies [affligamus, Greg., Hom. I, 16 p. 1 494] Gl 2, 289,23.
Abl. fiorzehanto; fiorzehaning.