AWB
faliae , falie Gl 1,430,16 s. felga 1 .
LDWB1
falibl [fa·lībl] adj. (-i, -a) fehlbar → che fala.
LothWB
fal·ich
falich [fálíχ, fáleχ D. Si. ; fàldi Ri. ] adj. faltig. — lux. 99 fâlech.
LDWB1
fali·dona
falidona [fa·li·dọ·na] f. (-nes) Bankrotteurin f.
LDWB1
fali·dun
falidun [fa·li·dụŋ] m. (-s) Bankrotteur m.
LW
falie·fallie
falie, fallie, f. = feile, frz. faille.
MNWB
fal·ien
° fālien , swv. , = feilen, nur in sunder f. unfehlbar, ganz gewiß (Kerkhoerdes Dortmund . Chr. V. 50).
Lexer
fali·eren
fâlieren s. failieren.
Herder
fali·eri
Falieri , venet. Familie, welche der Republik 3 Dogen gab; der berühmteste derselben ist Marino , geb. 1278, der Sieger über die Ungarn bei …
KöblerAfries
falikant 1 und häufiger , Sb. nhd. Betrug ne. fraud (N.) I.: Lw. mnl. falikant E.: s. mnl. falikant L.: Hh 138a
ElsWB
Fali k schëck m. falbes, geflecktes Rind Hf. s. auch Falk Seite 114.
MNWB
fali·kune
falikûn(e) s. falkûne.
KöblerMnd
falikūn , F. Vw.: s. falkūne L.: MndHwb 1, 635 (falikūn[e])
KöblerMnd
falikūne , F. Vw.: s. falkūne L.: MndHwb 1, 635 (falikūn[e])
LDWB1
fali·ment
falimënt [fa·li·mënt] m. (-nc) 1 Pleite f., Konkurs m., Bankrott m. 2 Scheitern n., Versagen n ., Zusammenbruch m., Niederlage f. ◆ detlaraz…
KöblerAhd
fali·sia
falisia , F. nhd. Fels, Stein ne. rock (N.) Q.: Urk (10. Jh.) I.: Lw. germ. *falisa E.: germ. *falisa, M., Fels
Meyers
fali·s·ker
Falisker , die Bewohner von Falerii (s. d.).
FiloSlov
fali·s·kisch
Faliskisch , n язык , м , фалискский
MLW
* falizusgravus v. * phalz(e)grav(i)us. Leithe-Jasper