Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fagên sw. v.
sw. v., mhd. vagen; vgl. an. fagna. — Graff III, 420.
fageta: 3. sg. prt. O 4,26,36; geuaget: part. prt. Gl 2,126,47. Raven II,37 stellt diesen Beleg zu gifagôn. Dagegen spricht der Befund der Hs., die das o der -ôn-Verben erhält. 1) sich freuen an, mit Dat. der Pers.: wanta quimit noh thiu zit, thaz wibilih fon iru quit: wola ward thia lebenta, thiu kinde nio ni fageta; thaz salig si in giwissi, thiu kindes umbera si, fon reue iz io ni irougta, mit brustin ouh ni sougta! [vgl. venient dies, in quibus dicent: beatae steriles et ventres, qui non genuerunt, et ubera, quae non lactaverunt! Luc. 23,29] O 4,26,36 (oder pflegen? Kelle 3,111 beistehen). 2) einer Bedingung, Vereinbarung Genüge tun, entsprechen: geuaget [et multum in gestis ... inquisivi (sc. Papst Innozenz I.), utrum omnibus esset conditionibus] satisfactum [in causa beati, et vere deo digne sacerdotis Ioannis, Decr. Inn. XLIV] Gl 2,126,47.