Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
fagên sw. v.
fagên sw. v. , mhd. vagen; vgl. an. fagna. — Graff III, 420. fageta: 3. sg. prt. O 4,26,36; geuaget: part. prt. Gl 2,126,47. Raven II,37 stellt diesen Beleg zu gifagôn. Dagegen spricht der Befund der Hs., die das o der -ôn- Verben erhält. 1) sich freuen an, mit Dat. der Pers.: wanta quimit noh thiu zit, thaz wibilih fon iru quit: wola ward thia lebenta, thiu kinde nio ni fageta; thaz salig si in giwissi, thiu kindes umbera si, fon reue iz io ni irougta, mit brustin ouh ni sougta! [ vgl. venient dies, in quibus dicent: beatae steriles et ventres, qui non genuerunt, et ubera, quae non lactaverun…