Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
emendator m.
emendator , -oris m. 1 qui emendat, corrector, censor — einer der berichtigt, Verbesserer : a gener.: α in univ.: Alcuin. epist. 149 p. 245,10 numquam scripsissem talia, si vestram bonitatem nostrae insipientiae defensorem vel -em emendatorem esse non crederem. Vita Mathild. II praef. p. 146,6 ut, qui huius dictatus est preceptor, sit etiam -r emendator et defensor. Ioh. Afflig. mus. 2,7 quae (musicae scientia) sui cognitorem compositi cantus efficit iudicem, falsi -em emendatorem et novi inventorem. al. β criticus — Kritiker : Albert. M. Iob . 34,31 reprobatio -is emendatoris malevoli. b publ…