Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
elm(o) st. sw. m.
st. sw. m., mhd. elm, elme f., nhd. elm in ON und dial. schwäb. (veraltet), bad., meckl. elm Fischer 2,697, Ochs 1,681, Woss.-Teuch. 2,722, oberhess. elme Crecelius 336; as. elm in ON, mnd. elm(e); ae. elm; vgl. an. almr. — Graff I, 249.
Nur Glossenbelege.
elm: nom. sg. Gl 2,368,14. 3,40,56 (3 Hss.). 95,47 (SH A, 6 Hss.). 196,4 (SH B, 2 Hss.). 467,18 (3 Hss.). 468,41. 676,8. AfdA. 29,278 (2; lat. dat. pl.); acc. sg. Gl 1,621,11 (Rb). S 62,22 (Markbeschr., 9. Jh.).
Schwach flektiert: elmo: nom. sg. Gl 2,685,34 (Schlettst.), das nach dem Lautstand der Hs. als sicheres Mask. angesehen werden darf (vgl. Fasbender S. 79). Im Hinblick auf das Mhd. könnten auch als Fem. gedeutet werden: elme: nom. sg. Gl 3,43,17 (clm 4583, 12. Jh.); elmi: dass. Mitt. a. d. Kgl. Bibl. 3,24 (Berl. Lat. fol. 4° 676, 9. Jh.).
Verschrieben ist ełłn: nom. sg. Gl 3,40,56 (15. Jh.).
Ulme, Ulmus L.: elm [ponam in deserto abietum,] ulmum [, et buxum simul, Is. 41,19] Gl 1,621,11. elm ulmus [Prisc., Inst. II, 49,4] 2,368,14 (Parallelhs. elmboum). elmo [nec gemere aeria cessabit turtur ab] ulmo (Hs. ulmus) [Verg., E. I, 58] 685,34. elm [pullulat ab radice aliis (sc. arboribus) densissima silva, ut cerasis] ulmis [-que, ders., G. II, 18] AfdA. 29, 278. elm [praeterea genus haut unum nec fortibus] ulmis [nec salici lotoque, ebda. 83] ebda. elm ulmus Gl 3,40,56 (3 Hss., 1 Hs. elm erila, 10 Hss. elmboum, 1 Hs. uuîda elmboum, 2 (3?) Hss. ulmboum, 2 rust, 1 Hs. erila, 1 lîna, 1 ulm). 95,47 (6 Hss., 1 Hs. ilma, 1 elmboum, 1 erila). 196,4. 467,18 (3 Hss., 2 melm, 1 Hs. erila, 1 elira). 468,41. 676,8. Mitt. a. d. Kgl. Bibl. 3,24. inde in Sala in then elm S 62,22; auf einer Verwechslung von alnus mit ulmus beruht offenbar elme alnus Gl 3, 43,17 (1 weitere Hs. ilmahi, dagegen 22 Hss. erila, 2 erilaboum, 2 erilîn boum, je 1 Hs. elira, fîgboum, fîgboum erila).
Abl. ilmîn.
Vgl. ilma, elm-, ilm-, ulmboum.