Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ebanmaht st. f.
st. f.; vgl. nhd. ebenmächtig; ae. efenmeahtig; an. jafnmáttugr. — Graff II, 616.
eben-maht: acc. sg. Npgl 68,5; ebe-: dass. 108,20 (z. Assimilation in d. Kompositionsfuge vgl. Gröger § 129,3 S. 208).
gleiche Machtfülle: ioh ungezuhta ęqualitatem dei (ebenmaht gotis) . liez ih kerno . formam serui accipiens Npgl 68,5. diz uuerch ist hereticorum samoso Judeorum . die mih luzzent uuider gote . unde mir ęqualitatem patris (ebemaht minis fater) fersagent 108,20.