discordantia

^*discordantia, -ae f. 1 t. t. mus. i. q. dissonantia, intervallum non concordans — Dissonanz, dissonantes Intervall (de re v. H. Riemann, Musiklexikon, Sachteil. ¹²1967. p. 232^a): MLWIoh. Garl. mus. mens. 9,25sq. -adiscordantia dicitur esse, quando duae voces iunguntur in eodem tempore, ita quod secundum auditum una vox non potest compati cum alia; -arumdiscordantiarum quaedam dicuntur perfectae, quaedam imperfectae. MLWLamb. mus. quadr. p. 260^a -adiscordantia est duorum sonorum sibimet permixtorum dura collisio. Anon. IV MLWmus. 7 p. 86,24 primus (punctus), si fuerit in concordantia, longus, si fuerit in -adiscordantia, brevis (sc. est). MLWFranco Col. cant. mens. 11,20 omnis imperfecta -adiscordantia immediate ante concordantiam bene concordat. saepius. 2 contrarietas, repugnantia — Gegensätzlichkeit, Unvereinbarkeit: MLWHeraclius II 57 de coloribus sibi contrariis: ... auripigmentum non concordat cum folio, nec cum viride nec cum minio; quae -aediscordantiae non sunt in qualitatibus colorum, ... sed dictae -aediscordantiae intelliguntur et sunt, quantum ad ceteras naturales conditiones ... taliter contrarias, quod MLWeqs. Niederer