deiero

deiero (-iur-), -avi, -atum, -aredeierare.MLWscript. dege-: MLWl. 46. 64. 71. p. 230, 10.usu MLWmedial.: MLWl. 72. p. 230, 2; MLWrefl.: MLWl. 52. p. 230, 6. 10. 1 (sancte) adiurare, iurare — (hoch und heilig) schwören, einen Eid leisten: a strictius: α in univ.: MLWGloss. I 277,56 St.-S. -aredeierare suuerran, iurare. MLWal. MLWFlod. hist. 4,49 dum falsa mente -atdeierat inproba (sc. uxor), repente utero disrupto eius humo labuntur interanea. MLWSigeh. Maxim. 18 p. 29^F (16) Adalbertus ... -aredeierare per Maximini virtutem coepit omniaque, quae dicerent, homines illos fuisse mentitos ... iuravit. MLWMirac. Bav. 2,12 publicitus non inpune defendit (sc. Freso quidam hereditatem Bavonis usurpatam) sacramento; sed mox, ut -vitdeieravit (deg-degeratum MLWvar. l.), mortem obiit. MLWal. MLWChron. Ebersb. I p. 13,12 episcopus ..., quoniam olim -iuravitdeiuravit Oudalrici aecclesiam a se numquam benedicendam esse, dedit ei licentiam consecrandi eam a quolibet episcopo.MLWrefl. MLWc. sensu iuramento se obstringendi: MLWFolcuin. Bert. 98 p. 624,32 cum ... episcopus in sua, ut coeperat, sententia perduraret seque -retdeieraret, nullo modo consentiret, ut laicus ... dominaretur abbatiae. β iuramentum purgationis iurare — einen Reinigungseid leisten: MLWChart. Gelr. 968 p. 936,2 (a. 1275) alter ... ponens cautionem seu fideiussorem ... poterit et valebit ... ab arrestatione se dissolvi ..., contra ... versutas calumnias -iuraredeiurare duobus digitis tactis sacrosanctis. b latius i. q. asserere, affirmare — behaupten: MLWGodesc. Saxo theol. 19 p. 270,22 non sunt tres ullo modo dii (sc. trinitas), sicut perfidi -antdeierant Arriani. 2 iuramento firmare, sub sacramento vindicare — beschwören, unter Eid beanspruchen (partic. perf. usu subst.): MLWMirac. Bav. 2,12 vindictam sui perhorrentes (sc. Fresiones) sancto accelerant votum restituentes iniuste -tumdeieratum (deg-degeratum MLWvar. l.). 3 peierare, periurio se inquinare — meineidig werden (fere usu MLWmedial. vel MLWrefl.): a fidem frangere, sacramentum rumpere — seinen Schwur brechen, wortbrüchig werden: MLWOtto Mor. hist. p. 38,13 Laudenses ... deprecati eos (Mediolanenses) fuere, quatenus ipsos -aredeierare (-iuraredeiurare MLWvar. l.) non cogerent. p. 39,6. MLWDipl. Frid. I. 933 p. 200,40 dum iuramenti sui fideique constantiam expectaremus, deg-vitdegeravit Uuillelmus comes. 950.MLWmedial.: MLWIoh. Codagn. trist. p. 26,29 Papienses -tideierati sunt recusantes attendere et adimplere precepta magistri Guitelmi. p. 43,13 quia ... contra ipsum (archiepiscopum) sepe et sepius -tideierati erant habitatores castri. MLWannal. MLWa. 1198 quia homines Burgi -tideierati erant de sacramento, quod fecerant Placentinis.MLWrefl.: MLWOtto Mor. hist. p. 39,2 Laudenses dicentes ... se omnino paratos omnibus eorum (Mediolanensium) preceptis stare et obedire, dum tamen se non -rentdeierarent (-iurarentdeiurarent MLWvar. l.) eqs. b periurium committere — falsch schwören, einen Meineid begehen (usu refl.): MLWCod. Wang. Trident. 238 p. 447,6 si ... aliquis fictum episcopi aufugerit ..., teneatur induplare; et qui pro illo ficto se deg-veritdegeraverit, verberetur per civitatem. Konstanciak