Eintrag · Köbler Mnd. Wörterbuch
düchtich Adj.
düchtich , Adj.
- nhd.
- tüchtig, tugendhaft, fähig, tauglich, brauchbar, makellos, unbeanstandet
- Vw.:
- s. ēren-, ge-, ȫver-, un-, vrom-, vör-, wol-
- Hw.:
- vgl. mhd. tühtic, mnl. duchtich
- E.:
- s. ducht (1)
- W.:
- s. nhd. tüchtig, Adj., tüchtig, DW 22, 1492?
- R.:
- de düchtige vrouwe: nhd. „die tüchtige Frau“ (Anrede)
- L.:
- MndHwb 1, 490 (düchtich), Lü 87b (duchtich)
- Son.:
- langes ö, auch als Anrede oder Titel verwendet