Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
clangor
clangor -oris m. 1. (starker) Klang 2. Geschrei, Gebrüll — 1. (loud, raucous) sound 2. shout, bellow 1 (starker) Klang (vor allem von tuba und bucina) — (loud, raucous) sound (principally of a tuba or bucina) (cf. Verg. Aen. 2, 313; 8, 526; 11, 192; Vulg. Num. 10; II Reg. 6, 15) [s.V] LmL Mart. Cap. 5, 425. [s.VII] LmL Isid. etym. 3, 17, 2: In proeliis quoque tubae concentus pugnantes accendit, et quanto vehementior fuerit clangor , tanto fit ad certamen animus fortior ( inde LmL Aurelian. 20, 29. LmL Metrol. 10 p. 68. LmL Ioh. Aegid. 2, 5. LmL Lambertus p. 253b. LmL Hier. Mor. 8 p. 40, 32. Lm…