lautwandel 53 Wörterbücher · 2,7 Mio. Artikel
Wildcard · " Volltext

Aggregat · alle Wörterbücher

canon

ae. bis spez. · 9 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag

LmL
Anchors
13 in 9 Wb.
Sprachstufen
7 von 16
Verweise rein
10
Verweise raus
13

Eintrag · Lex. musicum Latinum

canon

Bd. 1, Sp. 299
canon -onis m. 1. (schriftliche) Ausführungsanweisung (des Komponisten zu einer Komposition) 2. Bezeichnung für das griechische Tonsystem 1. instruction (rule) for performance (written by the composer for a composition) 2. term that designates the Greek tonal system 1 (schriftliche) Ausführungsanweisung (des Komponisten zu einer Komposition) instruction (rule) for performance (written by the composer for a composition) [syn.: subscriptio] [s.XIV] LmLGoscalc. 2, 2 p. 126, 11. LmLGoscalc. 3, 6 p. 170, 3: coloribus, subscripcionibus seu canonibus, pausis, et signis perfectum (sc. tempus) discernitur ab imperfecto. LmLGoscalc. 3, 6 p. 172, 1: Nam communiter canones ponunt, quando commode taliter secundum artem non posset in cantu procedi (inde LmLNicol. Burt. 3, 2, 19). [s.XV] LmLUgol. Urb. 3, 6-6, 34. LmLUgol. Urb. 3, 6-7, 7: si inter notas comparationem seu proportionem facere volunt sexquitertiam, hoc in canone signum 4/3 subscribunt. LmLUgol. Urb. 3, 10-4, 18. LmLIoh. Tinct. diff. 3: Canon est regula voluntatem compositoris sub obscuritate quadam ostendens. LmLIoh. Tinct. pr. 3, 3, 10. LmLBart. Ram. 3, 1, 2 p. 84. LmLBart. Ram. 3, 1, 4 p. 90: Capitulum quartum. In quo canones et subscriptiones subtiliter declarantur. Tacite praetermittendum esse non arbitror, si quis auctor velit sub cantu, per quod perfectum aut imperfectum vel diminutum possit sine aliquo signo dignosci, aliquid subscribere vel etiam, si aliter signatum fuerit per canonem aut subscriptionem, contrarium ediscere. Dicitur enim subscriptio, quia semper sub tenore scribitur, canon vero, quia est quaedam regula voluntatem componentis sub quadam ambiguitate obscure et in enigmate insinuans, ut in missa „Se la face ay pale“, ubi ponitur „Crescit in triplo et in duplo et ut iacet“. Quandoque etiam canon docet cantare per contrarium; incipientes a fine in principio finiunt, ut fecit Busnois: „Ubi α ibi ω et ubi ω finis esto“. Etenim nos simile clandestinis verbis in quodam carmine posuimus dicentes: „In voce, quae dicitur contra, contra sic canitur“. Canone mutatur etiam locus, ut Busnois: „Ne sonites cacefaton, sume lichanos hypaton.“ Notula enim prima est in ⋅g⋅, quae lichanos est meson, et tamen canon ponit illam in ⋅d⋅, qui locus est lichanos hypaton. Mutatur etiam canone modus procedendi, ut tantum, quantum vox debebat elevari, deprimatur. LmLBart. Ram. 3, 1, 4 p. 91. ibid. al. LmLBart. Ram. 3, 1, 4 p. 92. ibid. []al. LmLIoh. Hoth. dial. p. 71. LmLIoh. Hoth. dial. p. 74. LmLIoh. Hoth. dial. p. 75. LmLNicol. Burt. 3, 2, 17. LmLNicol. Burt. 3, 2, 19. ibid. al. LmLAdam Fuld. 2, 9. LmLAdam Fuld. 2, 12: nil enim differt, si canon metricus sive prosaicus sit, quia regula est; multi enim dum obscuritatem amant, peritis derisui sunt, quia rara obscuritas sine errore. LmLGuill. Pod. 8, 17. ibid. al. LmLFr. Gafur. pract. 2, 2. LmLFr. Gafur. pract. 2, 14: Canonice consyderatur diminutio, quum figurarum quantitates declinant et variantur in mensura secundum canonis ac regulae inscriptam sententiam. ibid. al. LmLFr. Gafur. pract. 4, 3. ibid. al. LmLFr. Gafur. pract. 4, 4. ibid. al. LmLFlor. Fax. 15 p. 87: Tertium (sc. genus compositionis) difficillimos verborum canones investigat. LmLFlor. Fax. 16 p. 88: Illud autem tertium genus, hoc est, cum canone compositio diversis tentandum modis perspiciemus. Nanque vel per deductionem vel reductionem secrete notulas aptatas in contrapuncto comperiemus. ... Aliquando verborum canonis vocales litteras vel syllabas vel dictiones notabimus, in quibus diversas figuras collocando, cui ipsorum competant eae, experiemur. ... Etsi difficillima cognitu nobis canon offert, tamen recta contrapuncti indagatio facillima reddet. 2 Bezeichnung für das griechische Tonsystem term that designates the Greek tonal system [s.XV] LmLMich. Keinsp. 3, 6: Canon: nete synemmenon, paranete synemmenon, trite synemmenon, nete hyperbolaion, ... proslambanomenos. cf. LmLWantzloeben, Monochord p. 4 ex errore pro cantus ut videtur: LmLTrad. Holl. III 9 p. 80: Vel illa regula datur, quod canon in ⋅a⋅ moratur.
4079 Zeichen · 150 Sätze

Lautwandel-Kette

Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart

Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.

  1. 8.–11. Jh.
    Altenglisch
    canonst. M. (a)

    Köbler Ae. Wörterbuch

    canon , st. M. (a) nhd. Kanon, Regel ÜG.: lat. canon Gl Q.: Gl I.: Lw. lat. canōn, Lw. gr. κανών (kanṓn) E.: s. lat. can…

  2. 15.–20. Jh.
    Neuhochdeutsch
    Cānon

    Adelung (1793–1801)

    Der Cānon , oder Kanon, des -s, plur. die -s, oder Cānones, ein aus dem Griech. κανων und Latein. Canon entlehntes Wort,…

  3. 18./19. Jh.
    Goethe-Zeit
    canon

    Goethe-Wörterbuch

    canon lat in Angabe des Originalausdrucks Roger [ Bacon ] .. fühlt .. sehr bald, wo seine Grundmaximen ( canones ), mit …

  4. 19./20. Jh.
    Konversationslex.
    Canon

    Herder (Konv.-Lex., 1854–57) · +3 Parallelbelege

    Canon , der Zins, welchen der Emphyteuta od. Erbzinsmann an den Eigenthümer zu entrichten hat.

  5. Sprichwörter
    Canon

    Wander (Sprichwörter)

    Canon Vier Canones seynd allein in der Welt: C. volo, C. nolo, C. jubeo, C. oportet. – Lehmann, II, 799, 67.

  6. Latein
    canon

    Lex. musicum Latinum · +3 Parallelbelege

    canon -onis m. 1. (schriftliche) Ausführungsanweisung (des Komponisten zu einer Komposition) 2. Bezeichnung für das grie…

  7. Spezial
    canon

    Ladinisch-Deutsch (Mischí)

    canon [cā·non] m. (-s) 1 (norma) Regel f. , Maßstab m ., Richtschnur f. 2 ‹mus› Kanon m. 3 (tla liturgia) Hochgebet n.

Verweisungsnetz

35 Knoten, 22 Kanten

Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen

1-Hop 2-Hop
Filter:
Anchor 2 Kompositum 22 Sackgasse 11

Wortbildung

Komposita & Ableitungen mit canon

35 Bildungen · 34 Erstglied · 0 Zweitglied · 1 Ableitungen

canon‑ als Erstglied (30 von 34)

canonada

LDWB1

canon·ada

canonada [ca·no·nạ·da] f. (-des) 1 Kanonenschuss m . 2 ‹sport› Bombenschuss m ., Torschuss m . → trata sëcia.

Cañon City

Meyers

canon·city

Cañon City (spr. kännjen ßitti), Hauptstadt der Grafschaft Fremont im nordamerikan. Staate Colorado, am Austritte des Arkansas aus der großa…

Canonensammlungen

Herder

canone·n·sammlungen

Canonensammlungen nennt man Sammlungen von Kirchengesetzen bis ins 12. Jahrh., weil bis dahin Beschlüsse der Concilien, namentlich der 10 vo…

canonia

MLW

* canonia , -ae f. 1 munus et praebenda canonici — Kanonikerstelle und -pfründe : Chron. Merseb. 4 p. 174,11 episcopus habebat ebdomadariam …

canonica

MLW

canonica v. canonicus . Payr

canonicalis

MLW

canonica·lis

* canonicalis , -e . metr. cā-: l. 66. 1 canonici proprius, qui canonicorum est — einem Kanoniker eigen, Kanoniker- (de ordine s. Augustini …

Canonicāt

Adelung

Das Canonicāt , des -es, plur. die -e, die Stelle und Präbende eines Canonici. Ein Canonicat bekommen. Aus dem mittlern Latein. Canonicatus,…

canonicatus

MLW

canonica·tus

* canonicatus , -us m. 1 munus et praebenda canonici — Kanonikerstelle und -pfründe : Walth. Ter. Ioh. 5 p. 1142, 22 Autbertum Ambianensem -…

canonice

LmL

cano·nice

canonice mit einer Ausführungsanweisung versehen — according to a written instruction (rule) [s.XV] LmL Fr. Gafur. pract. 2, 14: Tribus enim…

canonich

LDWB1

cano·nich

canonich [ca·nǭ·nich] I adj. (-cs, -ca) 1 kanonisch 2 (regolar) vorschriftsmäßig II m. (-cs) Kanonikus m., Kanoniker m., Domherr m . ◆ canon…

Canonĭci

Meyers

Canonĭci , s. Kanoniker .

canonico

MLW

* canonico , -atum , -are canonicare . metr. cā-: l. 28.38. 1 trans. i. q. (aliquem) canonicum constituere, praebenda instruere — zum Kanoni…

Canōnicus

Adelung

Der Canōnicus , des -ci, plur. die -ci, ein Weltgeistlicher, welcher eine Präbende an einer Stiftskirche besitzet, und zur Verrichtung des G…

canonicât

MWB

canonicât stN. Stelle eines Kanonikers, Domherrenwürde: her Friderich von Adlatzhein, [...] pfaffe, sol [...] verzihen vnd sich abe tuͦn gen…

canonicāt

KöblerMhd

canonicāt , st. N. nhd. Kanonikat, Domherrenstelle, Domherrnwürde, Stelle eines Kanonikers Hw.: vgl. mnd. kanonikāt Q.: Urk (1346) I.: Lw. l…

Canonīe

Adelung

cano·nie

Die Canonīe , plur. die -n, (viersylbig,) aus dem mittlern Latein. Canonia; die Stelle oder Pfründe eines Canonici, das Canonicat. Zuweilen …

canoniera

LDWB1

canoniera [ca·no·nīe·ra] f. (-res) Kanonierin f.

Canonisation

Herder

Canonisation , Heiligsprechung, ist der Urtheilsspruch, wodurch die Kirche eine verstorbene Person als vollkommenen Diener Gottes anerkennt …

canonisaziun

LDWB1

canonisaziun [ca·no·ni·sa·ziụŋ] f. (-s) Heiligsprechung f., Kanonisierung f. → santificaziun.

Canōnisch

Adelung

canon·isch

Canōnisch , adj. et adv. dem Canon gemäß, in der weitesten Bedeutung dieses Wortes. Die canonischen Bücher der heil. Schrift, welche, als un…

canonisé

LDWB1

canon·ise

canonisé [ca·no·ni·sẹ́] vb.tr. (canonisëia) kanonisieren, heiligsprechen → santifiché .

Canonisiren

Adelung

Canonisiren , verb. reg. act. in der Römischen Kirche, zum Heiligen erklären. Daher die Canonisirung, noch häufiger aber die Canonisatiōn, d…

Canonissen

Herder

cano·nissen

Canonissen , ein unter kirchlicher Autorität geschlossener religiöser Verein von Frauen, welche nach einer bestimmten Regel ein gemeinschaft…

Canoníssinn

Adelung

Die Canoníssinn , plur. die -en, eine Person weiblichen Geschlechtes, welche eine Präbende besitzet. Man hat so wohl in der Römischen als ev…

Canoníst

Adelung

cano·nist

Der Canoníst , des -en, plur. die -en, in der Römischen Kirche, ein Lehrer des canonischen Rechtes.

Ableitungen von canon (1 von 1)

Canone

Adelung

Canone , S. Adelung Kanone .