Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
butto sw. m.
butto sw. m. ; vgl. nhd. dial. schwäb. butte n , butt m. Fischer 1,1562, rhein. butte f. m. Rhein. Wb. 1,1166, dieses zu mlat. buttis, vgl. Frings, Germ. Rom. S. 90. butto: nom. sg. Gl 3,157,1 ( SH A, Eins. 171, 12. Jh. ). Bütte, oben offenes ( Wein- ) Faß, Gefäß: trahtare butto zub er trog cantarius ł tractarius dolium tina alveus ( im Abschn. De vasis potatoriis; 3 Hss. butin, 1 Hs. bôgke).