Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
butto sw. m.
sw. m.; vgl. nhd. dial. schwäb. butten, butt m. Fischer 1,1562, rhein. butte f. m. Rhein. Wb. 1,1166, dieses zu mlat. buttis, vgl. Frings, Germ. Rom. S. 90.
butto: nom. sg. Gl 3,157,1 (SH A, Eins. 171, 12. Jh.).
Bütte, oben offenes (Wein-)Faß, Gefäß: trahtare butto zuber trog cantarius ł tractarius dolium tina alveus (im Abschn. De vasis potatoriis; 3 Hss. butin, 1 Hs. bôgke).