Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
buccella f.
buccella (buce-) , -ae f. (?m. vel n.: l. 24,48) script. : pu-: Gloss. I 523,51 St.-S. 812,45. bo-: l. 45. metr. būce-: Ekkeh. IV. pict. Mog. 755. Nivard. Ysengr. 1,695 codd. BE. etym.: Albert. M. Iob 31,17 (ed. M. Weiss. 1904) -a est, quod clauditur in cella buccae. 1 proprie i. q. offa (parva), frustum, frustulum — Bissen, Happen, Mundvoll, Stück, Stückchen ( cf. Gloss. III 312,35 St.-S. -a buccella panis i. pizzo. 495,12 -a buccella snida muntuol. 616,13 bucella vel torta snita. IV 25,10 -a buccella panis, quantum ori datur i. muntfol . al. ): a strictius: Leg. Wisig. 9,1,21 p. 365,4 bucell…