Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bruoten sw. v.
bruoten sw. v. , mhd. brüeten, nhd. brüten; mnd. brden, mnl. broeden; ae. brédan. — Graff III, 285 ff. pruat-: 3. sg. conj. -te Gl 1,280,30 ( Jb-Rd ); ki-: part. prt. nom. sg. f. -iu 619,14 ( Rb ). — pruot-: 3. sg. -et Nb 178,6. 196,18 [192,6. 212,23]; inf. -en Npw 147,16; part. prs. -anti Gl 2,332,29; 3. sg. prt. -ta 1,630,19 ( M, 4 Hss., davon 1 -o- rad. ); -a 21 ( M ). 2,70,52 ( lat. prs. ). — bruot-: 3. sg. -it Gl 2,31,10; -et Np 147,16; 3. pl. -ent Nb 178,7 [192,7]; 3. sg. conj. -e Np 56,2; 2. sg. imp. -e ebda.; inf. -en 147,16; part. prs. -anti Gl 2,78,15; 3. sg. prt. -a 5,29,2. — bruit…