Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
brennunga st. f.
st. f., mhd. brennunge, frühnhd. brennung; mnd. mnl. berninge.
brennunga: acc. sg. Npw 101,4.
das Brennen, übertr.: das Leiden, die innere Qual, Pein: ‘uuer uuirt kezurreuuaret, unde neuuirdo ih tanne gebrennet’? dia brennunga machot diu minna (Np frixura, Npgl brinna).