Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bliuuuan st. v.
bliuuuan st. v. , mhd. bliuwen, nhd. bleuen sw. v. ; mnd. blwen sw. v. ; mnl. blouwen; got. bliggwan. — Graff III, 257 f., auch s. v. gabliuwan. Praes.: pliu-: 1. sg. -ve Gl 4,232,4 (pl-); 3. sg. -uuit 604,27 ( Prag, Lobk. 434, 9. Jh. ); -uit 1,261,10 ( R ); 1. pl. -ames H 18,2,2; 3. pl. conj. -uen Gl 2,678,50; inf. -uuan 219,29 ( clm 18 550,1, nach Bischoff S. 158 Ende d. 8. Jh.s ); bliu-: 1.sg. -wo 3,334,39 ( SH g; -iv-); -we 235,36 ( SH a 2; --); -u 4,327,7 ( clm 14 456, 9. Jh. ); 2. pl. conj. -uet T 13,18; inf. -uan ( F ), -an ( PV ) O 5,6,42; part. -enti 3,8,13 ( hinter -u- ein Buchst…