Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bistuom st. n. (m.?)
st. n. (m.?), mhd. bis-, bischtuom, nhd. bistum; mnd. bischedôm, -dum n. (m.).
bistuom als Klammerform zu biscoftuom ist erst vom 12./13. Jh. an belegt.
pis-tm: nom. sg. Gl 4,155,70 (Sal. c); bis-: dass. 3,132,57 (SH A, 2 Hss.); bes-duome: nom. pl.? 3,379,42 (Jd).
Bistum: bistuom praesulatus ł episcopatus Gl 3,132,57 (im Abschn. De clericis et aliis sacris ordinibus; 1 Hs. bisctuom, 1 biscoftuom). episcopatus 3,379,42 (im Abschn. Nomina dignitatum). pontificium 4,155,70.
Vgl. bisc(e)tuom, biscoftuom.