Eintrag · Köbler As. Wörterbuch
bindan st. V. (3a)
bindan , st. V. (3a)
- nhd.
- binden, fesseln
- ne.
- bind (V.), tie (V.)
- ÜG.:
- lat. (alligare) H
- Vw.:
- s. and-, gi-
- Hw.:
- s. *bund?; vgl. ahd. bintan (st. V. (3a)); anfrk. bindan
- Q.:
- H (830)
- E.:
- germ. *bendan, *bindan, st. V., binden; idg. *bʰendʰ-, V., binden, Pokorny 127
- W.:
- mnd. binden, st. V., binden; B.: H Inf. binden 3086 M, 4822 M, 4869 M, bindan 3086 C, 4822 C, 4869 C, 1. Pers. Pl. Präs. Konj. bindan 2572 C, 1. Pers. Pl. Prät. bundun 4984 M C, 3. Pers. Pl. Prät. bundun 4856 M C; Kont.: H thar uui an themu bômgardon hendi bundun 4984
- L.:
- TAsHW 29b (bindan), Seebold, Chronologisches Wörterbuch des deutschen Wortschatzes 2, 167b (bintan), Wortschatz der germanischen Spracheinheit, unter Mitw. v. Falk, H., gänzlich umgearb. v. Torp, A., 4. A., 1909, S. 259, Berr, S., An Etymological Glossary to the Old Saxon Heliand, 1971, S. 52
- Son.:
- Behaghel, O., Die Syntax des Heliand, 1897, S. 156, 158, 162, 207, Verb mit Akkusativ und mit adverbialer Bestimmung oder ohne adverbiale Bestimmung, Sievers, E., Heliand, 1878, S. 408, 31 (zu H 4984), S. 437, 10 (zu H 4856), S. 397, 20, S. 493, 56 (zu H 2572)