Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bihullen sw. v.
sw. v., mhd. behüllen; as. bihullean; ae. behyllan. — Graff IV,844.
pi-hulitemo: part. prt. dat. sg. m. Gl 2,745,26 (clm 14747, 9. Jh.). — bi-hulitiz: part. prt. acc. sg. n. Npw 118 Q,127; -hult-: gen. pl. -ono Gl 2,695,44; be-: nom. sg. m. -er Nc 746,11 [84,7].
Vielleicht verschrieben (die Hs. weist aber kaum gravierende Verschreibungen auf): bi-uiullen: 3. pl. conj.? (lat. 3. sg. conj.) oder inf.? Publ. 62,449,50 (Paris Lat. 9532, 11./12. Jh.; Steffen, Publ. 62, 456 Anm. 39 nimmt bi-uullen ‘bedecken’ an u. bemerkt, daß erst im späteren Ahd. von diesem iu-Umlaut Spuren auftreten; vgl. Ahd. Gl.-Wb. S. 182 u. Raven I,45 s. v. bi-fullen).
bedecken, verhüllen: a) im Part. Praet.: mit etw. bedeckt, m. mit + Dat.: mit plauuemo tuoche behulter (Saturnus) . truog er an dero zeseuuun einen fiurenten dracchen glauco quoque .i. viridi amictu tectus caput Nc 746,11 [84,7]; b) verhüllt, vom Gesicht: die nichunden die gnada nieht irchennen die daz antluzze Moisi bihulitiz gesehen ni mahten Npw 118 Q,127 (Np faciem Moysi velatam); c) mit Segeln versehen, besetzt, von der Rahstange: bihultono segalgertono [continuo perfectis ordine votis cornua] velatarum [obvertimus] antemnarum [Verg., A. III,549] Gl 2,695,44; d) Vok.-Übers., mit falschem Bezug des lat. Lemmas: pihulitemo tranche amicto poculo [zu: nudos nos fuderunt in lucem partus mulierum egentes acibo amictu et poculo, Vita Joh., Mombr. II,57,46] Gl 2,745,26; e) hierher vielleicht auch: bihullen (Hs. biuiullen) [ut aliquid intus appareat] operiat [-que quod foedum est, et aperiat, quod formosum, Hier., Ep. CXVII,7] Publ. 62,449,50 (s. o.).
Abl. bihullid.