Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
bewelven sw. V.
bewelven , sw. V.
- nhd.
- „bewölben“, mit einem Gewölbe versehen (V.)
- Hw.:
- vgl. mhd. bewelben
- E.:
- s. be, welven
- W.:
- s. nhd. (ält.) bewölben, V., bewölben, umwölben, DW 1, 1788?
- L.:
- MndHwb 1, 264 (bewelven), Lü 51b (bewelven)