Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
welven sw. V.
welven , sw. V.
- nhd.
- wölben
- Vw.:
- s. be-, ge-, vör-
- Hw.:
- s. wölven; vgl. mhd. welben (1), mnl. welven
- E.:
- as. *hwėlvian?, sw. V. (1a); s. germ. *hwalbjan, sw. V., wölben; idg. *ku̯elp- (2), V., wölben, Pokorny 630?
- W.:
- s. nhd. (ält.) welben, V., „welben“, wölben, DW 28, 1342?
- L.:
- Lü 571a (welven)