Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
bethauen
bethauen , irrorari, irrorare, humectare, mhd. betouwen. 1 1) intransitiv, mhd. wie mac in den ouwen iemer bluot betouwen. MSH. 2, 317 b ; hie wurden ors verhouwen, daʒ in daʒ verch betouwen begunde von dem bluote rôt. turn. von Nant. 128, 2 ; dâ muose daʒ velt Alitschans mit bluote betouwen. Wh. 398, 17 ; vruht ûf al der erde ist betouwet. Neidhart bei Ben. 449; in sælden ist betouwet dîn nam und dîn getriuwer lîp. troj. kr. 6635 ; die liehten bluomen lachten ûʒ dem betouwetem grase. Trist. 16, 2 . und hierher lassen sich auch die nhd. part. praet. bethaut nehmen, wenn sie, wie betouwet in de…