Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
beigras mhd. st. n.
mhd. st. n.
beiz-gras: nom. sg. Gl 3,518,35 (clm 9607, 14. Jh.).
Mangold, Beta vulgaris L.: beta (Kontamination aus beizkôl und biesgras ‘Binse’, zu mnd. bêse, mnl. bies(e)? Vgl. biesgraß bei Henisch S. 375).
Vgl. Hegi iii,214, Marzell, Wb. 1,583 ff. 589,11.
Vgl. bieza, biezkrût, mhd. beizkôl.