Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
arbeid andfrk. st. m.
arbeid , -th andfrk. st. m. ; vgl. mnd. arbê i d m., mnl. arbeit m. ; ae. earfođe m. ; got. arbaiþs f. arbeida: dat. sg. Gl L 34; vgl. Gr. ii § 50. — arbeith-: gen. sg. -is Pw 58,17; dat. sg. -e 72,5; acc. pl. -a 70,20. Drangsal, Bedrängnis; Anfechtung: arbeida tribulato [ für: in tribulatione dilatasti mihi, Ps. 4,2 ] Gl L 34. uuanda thu gedan bis ... fluht min an dage arbeithis minis refugium meum in die tribulationis meae Pw 58,17. so mikila ogodos tu mi arbeitha managa in uuela tribulationes multas et malas 70,20. an arbeithe manno ne sint ( die Bösen ) in labore hominum 72,5.