Hauptquelle · Rheinisches Wb.
Wut II
Wut II das Wort ist allg., doch Klevld wenig im Gebrauch; Lautung wūt, –ōu-, –ū:-, –ō:-, –o·u.-, –ō- Sg. t. f.: wie nhd.; he kreg seng W. övver sich on schlog alles kapott; an enem sing W. uslosse; he hät de W., — W. em Balg (Sack, Lif) (Stupp Gummb ); de W. hät en gepack Rip, Allg.; der hät en dolle W. op den Jongen Gummb , Allg.; he es (kom, gerēt) en (de) W.; enen en de W. jage Rip, Allg.; he besett en W. Wuppert-UDönbg ; de danzt vir W. Mosfrk, Allg.; he kus (konnte) sich va W. net halde Kref , Allg.; sech va W. en de Fott bite Kref-Linn ; dann kann ech en K(r)anatenwot kriegen! Wuppert-Vo…