Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verwîʒe stv.
verwîʒe stv. wîʒe. part. verwîʒet leseb. 994,28. 1. mit dativ der person. a. ohne accusativ der sache. Isôte ich sô verwîʒen sol U. Trist. 2110. 550,10 M. oder ist hier ichʒ zu lesen? b. mit accusativ der sache oder einem untergeordneten satze. er hât mir manige hônde verwiʒʒen kchron. 74. a. der rehte unde der guote der verwîʒet niemen sîne missetæte Karaj. 28,5. iʒ wurde mir vil sêre von gote verwiʒʒen Judith 167,18. vgl. schöpfung 99,15. begenc daʒ phärt sô ze vlîʒe, daʒ ich dirs iht verwîʒe Er. 320. swaʒ im durch in ze tuon geschiht, daʒ sol er im verwîʒen niht W. gast 371. si verwîʒent mi…