Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verschrenke swv.
1. versperre durch schranken. jâ ist alsô verschrenket diu Etzelen tür Nib. 1916, 3. daʒ tor weder mit gewant noch mit ander ihtiu verslahen oder verschrenken noch vermachen H. zeitschr. 6,428.
2. umgebe mit schranken, enge ein, beschränke. sît daʒ natûrlîcher grât sie nicht dâ pflac verschrenken Pass. K. 545,11. sô wil diu gir die kûscheit mir verschrenken das. 683,7. ich wil mein leid mit dir verschrenken leseb. 1014,10. 3. verschränke. einen tanz köstlîch verschrankt von freulein kluog Wolk. 12,2,10.