Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
verruochen swv.
ver-ruochen swv. BMZ tr. sich nicht kümmern um, verachten. der hât gar verruochet dirre werlte valschen hort Mart. 252,68 ; intr. nicht achten, vergessen Bon. 34,37. Reinfr. B. 6878. 8966. ein gebûr, der ûf sich selben hât verruochet Fragm. 28,105 (= Hätzl. 2. 13,106 ); refl. sich nicht kümmern um, entschlagen mit gen. Narr. 23,7. verruochet partadj. acht-, sorg-, ruchlos Suso , Zürch. jb. verruochtiu lüge Msh. 2, 391 a . die gar verruochet wâren Wolfd. D. V, 2. Chr. 8. 434,11. 18. ein verruechter übelswerender mensch Zimr. chr. 4. 254,30. verruochet sîn ûf, versessen sein auf: der was sô verr…