Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
verdenke
verdenke I. mit dem accusativ der sache. 1. denke zu ende, erlange einen vollständigen begriff von etwas, bedenke. dæhte ich iemer, ichn verdæhte ir güete niht MS. 1,149. b. verdenket bedenket ir daʒ niht Haupt's ztschr. 2,55. nu verdenke selbe daʒ das. 84. got der gar verdenket ûf daʒ zil, swes ieman gedenken wil g. Gerh. 497. daʒ ist der got des wîser rât verdâht in sînem witzen hât swaʒ hinnan vür geschehen mac das. 500. 2. schlage mir einen gedanken aus dem sinne. der tumbe gedanke verdenken kan mit wîslîcher tât Iw. 63. II. mit accus. der person: werfe verdacht auf einen. sô verdenkent si…