Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
upgân v.
upgân , (selten:) uf-, ° upgên (Holst. Vierst. 494), (selten:) uppegân, v. an. ( Präs. : Ind. 3. Sg. upgât, -geit, Pl. upgât, gât up, Konj. 3. Sg. upgâ(e) ; Prät. : Ind. 3. Sg. upginc, -genc, ginc up, Konj. 3. Sg. upginge, -genge, ginge up, Pl. upgingen, -gengen, gingen up ; Part. Prät. upgegân , uppegân, upgegangen ): I. intrans. — 1. nach oben gehen, hinaufsteigen, „ Vpghan supraire sursum ire” (Voc. Strals. ed. Damme 467), „oriri vpgan ” (De Man 229), „ upgan oriri ascendere” (SL: Hamb. dt.-lat. Gl.), „ Vnde andere vele de to samende hadden up ge gan to iherusalem Post passionem ” (Buxteh. …