Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
²unvormȫgen adj.
2 unvormȫgen , -vermȫgen , -vermǖgen , adj. : 1. unfähig, schwach, „ Man list ok vör gewis, dat in Araberland ein schöner vagel wahnt, de Fenix is genant. Wen de geworden is so old und unvermögen, dat he to keinem ding mer nüt is ” (Lauremberg ed. Lappenberg 14), „ So ock dem vader suluen meenførsell anqueme ... van armodt, kranckheidt an sine(n) sinnen und unuormogenheydt an synem lyue, dadt he wanwitich worde, effte so unuormogen, dadt he sick suluen nicht regeren und vorstan konde ” (Ekenberger Elucubr. 67). — 2. nicht vermögend, arm, „ dewile dat stift arm und itzo unvormogen were, so wold…