Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
¹unnütte adj.
1 unnütte , ° on- (westl.), ° unnotte (Sächs. Wchr. 187), adj. (Kompar. -nütter, Superl. -nüttest ): 1. nicht nützlich, untauglich, „ Vnnutte inutilis” (Voc. Strals. ed. Damme 446), „ des ward id [ dat perd ] sere mager unde unnutte ” (Derendorf 334), „ We nichten kan ... Vnnutte he to der werlt ys ” (Leyen Doctr. ed. Ljunggren 134), (im adverb. Gebrauch:) „ so kan me fin anrichten den kerckensanck / vñ Christlike Cerimoniē / nicht vnnuͤte / edder wedder den Christliken louen ” (Lüb. KO ed. Hauschild 6); — nicht nutzbar, „ Hebben ... mer lude eyn hus tosamende, vnde erer welck deme anderen dat…