Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
ümmevân stv.
ümmevân , um- , umbe- , -vangen , stv. ( Präs. : Ind. 2. Sg. -vangest, -vengest, 3. Sg. -vanget, -vê(i)t ; Imp. Sg. -vange ; Prät. : Ind. 3. Sg. -vinc, -venc, 3. Pl. -vingen, -vengen, Konj. 3. Sg. -venge ; Part. Prät. -vangen, -vân ): 1. umarmen, liebevoll an sich drücken, „Amplect-i vmmevaen ” (Dief. 11), „ Vmmevaen amplector” (Zs. Phil. 11, 322), „Amplexari ummevanghen, vmme van ” (De Man 247a), „ Do hoff Darius syne hande vp vnde vmmevinck Alexander vmme synen hals ” der (Alexander 45), „ Do ik dat dode kynt vmme vynck des sach ik dat id myn kynt nicht en was ” (Lüb. Hist. 80), „ He beghund…