Hauptquelle · Elsässisches Wb.
tragig
tragig , trage n d [trâkik Su. Hlkr. M. ; trâik Katzent. ; trji Dunzenh. ; tri Z. ; trâùiχ Lobs. ; trǽjeχ Wh. ; trjət Geud. ] Adj. trächtig. Di e Ku eh bli b t nimmi trau g ich, si e is t allewil sti e rig Lobs. M i r mache n s i e fëtt un d verkaufe n s i e, sie bli b t doch nimm er traui g Ingenh. Wënn e Kue h nit trajig wurd, gi b t m e r ere e Karfritigei Dü. — Basel 82. Schwäb. 135.