toniaeus

toniaeus -a, -um (τονιαῖος) Ganzton-, einen Ganzton umfassend, einen Ganzton enthaltend — encompassing a tone, containing a tone 1 Etymologie — etymology [s.IX-XII] LmLGloss. Boeth. mus. 5, 16, 18b: ‚toniaei‘: toni semper. LmLGloss. Boeth. mus. 5, 16, 69b: ‚toniaei‘: ‚Aegi‘ Grece, Latine ‚semper‘; inde toniei, id est tonus semper. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 5, 46, 7: ‚chromatici toniaei‘: est autem ‚aei‘ Graece idem, quod ‚semper‘ Latine; unde dicuntur toniaei, idest ‚sempertoni‘, ubi non intersunt differentiae aliae. LmLComm. Boeth. II p. 388, 24: ‚cromatici tonihei‘, id est medietatis [] tonorum - ut infra videbis, cum ad eius divisionem veneris; nam ‚hei‘ idem est quod ‚semis‘, inde toniaei, id est dimidii toni. (?) LmLComm. Boeth. II p. 392, 11: Et dicitur ‚toniaeum‘ quasi magis extensum, quia procedit divisio diatessaron per semitonium et semitonium et reliquum. (?) 2 Gebrauch — usage [s.XV] LmLFr. Gafur. pract. 1, 5: Prima (sc. species diatessaron) pertransit ex gravi in acutum toniaeo, semitoniaeo ac toniaeo intervallis ... Haec enim vel singulis diatonici generis intervallis distinctis procedit vel toniaeo et semiditoniaeo incomposito vel semiditoniaeo incomposito et toniaeo vel incomposito diatessaronico. LmLFr. Gafur. pract. 1, 14: si subposita notula latiore intervallo, puta toniaeo, ab ipsa finali disiuncta sit strictioreque distantia, videlicet semitoniaea, acutior distet ab eadem finali. LmLFr. Gafur. pract. 3, 3. LmLFr. Gafur. pract. 3, 13: In diatonico autem Guidonis introductorio musica ficta unico toni monstratur intervallo: ubi videlicet ⋅b⋅ mollis exachordum quartam disponit chordam fa, quae toniaeam scindit distantiam inter ⋅A⋅lamire et ⋅C⋅mi seu inter mesen et paramesen instar tetrachordi coniunctarum: qua re et chordulas huiusmodi toniaea partientes intervalla signo b rotundae pernotare solent eas per syllabam fa pronuntiantes. v. chroma LmLvol. I col. 485, 66 sqq.; chromaticus LmLvol. I col. 492, 45 sqq.