Eintrag · Mittelniederdeutsches Wb.
timmerman m.
timmerman timber-, °temmer- (Ub. Joldelund 28), m. (Gen. Sg. -nes, Dat. Sg. -ne; Pl. -luͤde [-luide]): Zimmermann, „Tymmermann carpentarius” (Voc. Strals. ed. Damme 407), „abietarius, tymmerman” (Dief. nov. 37), „carpentarius tymberman” (ebd. 38), „Faber lignarius, materiarius, ... tignarius, ... ein Timmerman” (Chytr. 239), „Carpentarius, lignarius, lignifaber timmerman / timmerman” (De Man 165), „we wetten wol, dat he / Marien sone is, vnd Ioseph tym/mer-man is syn vader” (Jungmark 30), „dar hauweden de tymmerlude myt den bintexsen in unde tohauweden de dore up unde tobreken dat jamerliken entwey” (Chr. d. d. St. 16, 453), „Wijse tymmerlude soken unde graven gherne eyn deip fundament” (Veghe 154), „Boͤse tymmerlude vele spoͤne maken” (Narrenschyp 104), (Sprw.:) „Ghude tymmerlude maken lutke spône” (Prov. Comm. 15), „Alze de tymmerman spelen gheyd vallen nenen spône” (ebd. []11); — Schiffszimmermann, „hebbent [Schiff] gebetert, so wy beste mochten, und dar by gehat delvers, kalvaters, tymmerlude, schutemans” (Hanserec. II 6, 516). holttimmerman, m.: Zimmermann, „lignarius, lignifaber holttymmerman” (De Man 165). timmermanmêister