Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
stölpel m.
stölpel , m. , dummer, ungeschickter mensch, anlehnung von tölpel ( th. 11 sp. 653) an stölpen, stolpen, stolpern verb. und stolper, m.: dann von den unwissenden stölpeln mancher umb das gelt geartzneyet wirdt Paracelsus opera 1, 787 .