Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
spröden verb.
spröden , verb. zu spröde, adj. 1 1) intransitiv, spröden, gesprödet, asperarsi, friabilem esse, teri, frangi. Stieler 2107 , sprocken, spröten e spröden, scagliarsi, inscabbrirsi, innagrirsi, incrudirsi. Kramer deutsch-ital. dict. 2 (1702) , 896 a : die wunde sprödet, la ferita ( piaga ) incrudisce. ebenda. 2 2) reflexiv: das eisen sprödet sich, ferrum ob impuritatem suam friatur. Stieler 2107 ; kleyenbrot sprödet sich durch und durch, panis furfureus non cohaeret, sed facile dilabitur. ebenda. vgl. bair. sprœen (sprê'n, sprèrn), trocken machen, durch das gefühl der trockenheit afficieren: də…