Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
selbkuri st. f.
st. f., selfkuri as. st. m., mhd. selpkür; zum sekundären Fem. im Ahd. vgl. Seebold, Starke Verben S. 294; zur Flexion vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 220.
selp-chur: nom. sg.? Gl 1,513,45 (M; clm 22201, 12. Jh.). — selb-churi: acc. sg. Npw 26,9. 101,11; -kur-: nom. sg. -i Gl 4,131,15 (Sal. c; -v-); -e 3,224,26 (SH a2; -c-); selbe-: dass. -e ebda. (SH a2; -c-). [Verstümmelt: self-ku ..: acc. sg. Wa 11,2 = 15,21 (as. Ps.; nach -u- noch der Rest eines Buchstabens, wohl r, erkennbar, l. selfkuri, Wadst. z. St.).] 1) eigenes Ermessen, eigene Entscheidung: selpchur [dum multa corpora librorum in meo] arbitrio [oblata fuissent, Ps., Prol. III, PL 130,658] Gl 1,513,45 (4 Hss. selbuuelî). [vuan thiu tunga folgod thena selfkuri thes muodes lingua enim sequitur mentis arbitrium Wa 11,2 = 15,21;] — Glossenwort: selbecure arbitrium Gl 3,224,26. selbweli vł selbkvri arbitrium 4,131,15 (nach Gl.-Wortsch. 8,150 Hs. noch Gl. voluntas). 2) Entscheidungs-, Willensfreiheit, bei Npw in der Verbindung frîiu selbkuri für den lat. philosophisch-theologischen Term. techn. liberum arbitrium: suio ih fria selbchuri habe, ih ne mac toh nio uuola getuon âne dina helfa Npw 26,9 (Np liberum arbitrium, Npgl selbuuala). du mih uf heuendo durch die reda unde durch die friun selbchuri sa irualtost unde uerchnusetest in dero urteile des todis 101,11 (Np liberum arbitrium, Npgl selbuualt).
Vgl. selbsuona.