Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
segalgerta st. sw. f.
segalgerta st. sw. f. , mhd. segelgerte; ae. seglgirde. — Graff IV,257. segal-gertono: gen. pl. Gl 2,695,45; -gerd-: nom. pl. -un 709,42; acc. pl. -un 23,44; segel-: nom. sg. -a Publ. 62,447,18 ( wohl kaum nom. pl. u. st. flekt.; zu -rd- vgl. Publ. 62,452 ); segil-: acc. pl. -en Mayer, Glossen S. 20,13 ( Cheltenham 16395, Gll. 9. Jh.; Gl. in Punktgeheimschrift ). Segelstange, Rahe: segalgerdun [( der Seemann ) turgida ... deponens carbasa malis ] antemnas [ -que simul solvens de parte rudentum, Aldh., De octo princ. vit. 2808 ] Gl 2,23,44 ( 3 Hss. segalruota). segalgertono [ cornua velatarum o…