Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
segalgard as. st. m.
as. st. m.; ae. seglgird.
segel-gerd: nom. sg. Gl 2,717,6 = Wa 112,7 (Jh; zu -e- statt a in -gerd vgl. Gallée, As. Gr.3 § 52, oder ist -e- aufgrund der vorausgehenden Vokale aus a verschr. (?), vgl. in ders. Hs. noch gart Gl 2,726,18 = Wa 110,40; lat. gen. pl.).
Segelstange, Rahe: segelgerd [cornua velatarum obvertimus] antemnarum [Graiugenumque domos suspectaque linquimus arva, Verg., A. III,549].
Vgl. segalgerta.]